29.12.04

Bimitri: the full story

Dimitri was een jongen, waarvan al op jonge leeftijd duidelijk was dat hij ooit nog eens aan een ziekte die vaak onder homoseksuelen voorkomt zou sterven. Of aan longkanker natuurlijk. Enfin, zo was hij op jonge leeftijd verslaafd aan liklolly's. En dan geen normale, van die bollen, nee, zo lang, dik, en harig mogelijk. Harig dat was natuurlijk wel lastig, maar zijn pa had het graag voor em over em even te helpen.

Opvallend was ook, waar buurkinderen niets liever dan gezellig met elkaar speelden, Dimitri altijd met het jongentje van de overkant optrok. Ze werden een keer samen masturberend betrapt, waarna de pa van het jongentje de vader van Dimitri in elkaar sloeg. Toen hij bij zijn vader aan het bed in het ziekenhuis zat, en zijn vader vermanende woorden tot hem richtte, luisterde hij niet als ieder ander kind zou doen aandachtig en met traantjes in de oogjes, maar hij zat te gluren naar 'die grote bobbel' onder de dekens.
Dimitri was niet normaal. Dimitri zou de jongste homoseksueel ooit worden.

En hoewel zijn moeder moeite deed er niet over te beginnen, als automatisch ging ze hem 'Bimitri' noemen. Om het minder op te laten vallen gooide ze er af en toe ook heel geforceerd een 'Trimitri' uit, maar het begon ook Dimitri zelf op te vallen. Dat zijn moeder in gezelschap van de buurvrouw zijn naam angstvallig meed. En dat hij anders was dan zijn broertje bijvoorbeeld. Zaten ze op een avond een aflevering van Paul de Leeuw's Bob de Jong-show te kijken, en lag iedereen dubbel van het lachen, maar Dimitri zat in een hoekje schuchter omzich heen te kijken, hij werd retegeil van de beelden van die dikke meneer die in en douche een opblaaspop stond te verkrachten. Zijn moeder keek dan even op hem neer, een schudde haar hoofd.

's Avonds in bed dacht Bimitri terug aan de dikke meneer. Met wijde ogen lag hij, kijkend naar het witte plafon.

Intussen zat de vader van Bimitri tv te kijken, naar het voetballen. Zijn vrouw lette scherp op hem, want een paar jaar geleden had hij eens een gloednieuwe tv naar de filistijnen geholpen, toen hij ontdekte dat zijn favoriete team, Dinamo Kaapstad, uit vrijwel alleen maar zwarten bestond, en hij zakken meel naar de tv smeet. Wat weer als gevolg had dat even later Humberto Tan ook blank leek, en dat vond-ie maar niks. Maar goed, u zult begrijpen dat de hele familie van Bimitri vrij vreemd is.

Bimitri als puber
Een van de weinige dingen die wél normaal waren aan Bimitri, was, dat hij als ieder ander kind redelijk normaal opgroeide. In fysieke zin dan. Qua intellectuele ontwikkeling bleef hij hangen op het niveau van een zesjarig kind.
Dat viel niet echt op. Bimitri had de merkwaardige eigenschap geweldig goed te kunnen citeren. Zo hoefde de DJ in de plaatselijke kroeg
maar één goeie slagzin te schreeuwen, Bimitri wist em maanden later nog emotieloos op te dreunen. Emotieloos. Zo zou je Bimitri kunnen omschrijven. Emotieloos in de zin dat hij zo voorspelbaar was als een wedstrijd van Groningen tegen Top Oss. (1 - 0 over het algemeen).
Dat emotieloze was in de omgang vrij vervelend, voor Bimi's omgeving. Zijn moeder, die ondanks de mankementen aan haar zoon altijd van "haar jongen" was blijven houden, had daarom ook een vrij oppervlakkige band met haar zoon. Een goed voorbeeld was een gesprek dat ze met haar zoon had, hij was toen 18 jaar. "Bimitri," zei ze, "wil je voortaan je prullenbak niet meer zo volproppen, maar op tijd de zak verschonen?". En Bimi antwoordde: "Proppen? We zijn hier niet in een discotheek!".
Het was om moedeloos van te worden. Zo rond zijn 18e begon ook Bimi's muzieksmaak zich te ontwikkelen. Op een dag, toen hij de landelijke gayfora eens afsurfde, kwam hij bij een nummer van "Lionel Richie", "stuck on you". Er borrelde al iets op tussen zijn heupen. Terwijl hij het downloade ontdekte hij dat 3T het nummer in een ver verleden had gecoverd. Hij kon nog net een ejaculaatfontein voorkomen door zichzelf vol in zijn zak te meppen. Hij zat tenslotte thuis. In de huiskamer. "Maar godverdomme, jongens, 3T!" riep hij door het huis. Zijn ouders wisselden een blik van verstandhouding. Swingend op zijn stoel downloadde hij ook de 3T versie.

Z'n pa had hulp van de buurman nodig om hem bij de pc weg te trekken, toen hij het nummer voor de 24e keer draaide.

Het moge duidelijk zijn dat Lionel Richie en 3T Bimitri's ziekte niet ten goede kwam. Iedereen in zijn omgeving wist van zijn homoseksualiteit. Dat was niet vreemd, hij had de gewoonte zijn fantasiën over leraren onder zijn eigen naam en adres in te sturen naar gayfora. Toen een fanatieke moslimjongen uit de buurt deze op lantaarnpalen begon te verspreiden, was het helemaal duidelijk. Logischer wijs zich afvragen hoe Farid zijn verhalen op gayfora had ontdekt deed Bimitri niet. Hij vond het wel interessant dat die mooie moslimjongen belang in hem had gesteld.

Op school onderzocht men de mogelijkheden om Bimi weg te sturen. Leraren vonden het niet prettig dat ze met naam en toenaam in Bimi's fantasieën op internet stonden. Verwijdering bleek echter onmogelijk. Bimitri was toch wel een beetje het lachertje van de school, het "hij doet geen vlieg kwaad"-gehalte was groot onder zijn medeleerlingen. Daarbij, een jongen om zijn homoseksualiteit van school sturen, dat deden ze alleen in Dordrecht, verklaarde de schoolinspectie. Veel islamieten daar.

"Stuck on you" bleef een grote rol spelen in zijn puberteit. Een kwaadwillend iemand wees hem op wéér een cover van het nummer. Nu van de duitse DJ Mark'oh. Hij zette het aan op zijn computertje, en voelde zich in de hemel. Hij deed het raam open, voelde zich Tiesto, draaide het volume open, en beatboxte door het nummer heen. De schaterende mensen onder zijn raam vielen hem niet op. Hij maakte gebaartjes. En verloor zich in de geweldige muziek van Mark'oh.

Bimitri bij een concert van 3T
Wat iedereen zich natuurlijk afvraagt is, hoe het verder ging met Bimitri. Om nog even door te gaan over Bimitri's muzieksmaak. We spreken over het jaar 1997. Bimi was net 18 en ontdekte het programma, destijds in Engeland populair, "Top of the Pops". Een aaneenschakeling van gillende tienermeisjes die wanhopig pogingen deden met hun anorexiale lijven de jongens van Take That aan te raken (en zo snel mogelijk naar de plee slepen om ze even stevig klaar te pijpen). Dat stond Bimitri ook wel aan. De jongens van Take That van het podium sleuren.

Nou was Take That maar een vrij hetero-achtige groep, niet iets waar Bimi uitdaging in zag. Maar er zou ongetwijfeld nog wel een optreden van 3T bij het popprogramma komen. Maar hoe kon hij in Engeland komen. Hij had in jaren niets gespaard, en z'n geld vooral gespendeerd aan date's en inbelsites.
De oplossing was vrij simpel. Hij ging in op een advertentie in de krant, en ging een halfjaar tegen betaling bij een man van 40 in huis wonen. Een goede deal, vond hij zelf.

En in februari 1998 was het dan werkelijk zo ver. Hij belde met Top of the Pops, en wist met zijn gespaarde geld een plaats te regelen, vooraan in het publiek, bij een uitzending waar ook 3T in zong. Zenuwachtig stond hij daar. Met zijn ellebogen ramde hij af en toe wat gillende wijven weg.

3T kwam op. Ze gingen zitten. Zo'n twee meter van hem af. Bimitri vloekte. Dit ging mis. De presentator ("Leuk kapsel", aldus bimi), kondigde de mokka jongens aan. Hij richte zijn blik weer op het podium. Een zwoele beat klonk in zijn oren. Met een verleidelijke lach begon die leuke jongen met die vlechtjes te zingen. Het klonk als een hemelse zang. Nog beter dan zijn gedownloade versie van het nummer. Hij keek even om zich heen. De beveiliging lette vooral op de histerische wijven om hem heen.

Hij telde af, pakte de rand van het podium vast, en hees zich op de planken. Met bezwete kop en zijn tong uit z'n mond strompelde hij op de jongens af. Althans, dat was zijn plan. Ware het niet dat zes hysterische meisjes hem onderuit trokken. Met z'n mond klapte hij op het hout. Hij proefde bloed. Inwendig zichzelf vervloekend bleef hij uitgeteld liggen.

Later zou hij horen dat de uitzending was afgebroken. Bij de Londense politie lieten ze hem na zijn intens trieste verklaring gaan. Weer in Nederland aangekomen werd hij liefdevol opgenomen in de gaygemeenschap van het stadje waarin hij woonde. Het moge duidelijk zijn dat Bimitri niet alleen intens homo is, maar daarbij ook nog een mislukkeling voor het leven. In de volgende editie leest u hoe het verdergaat, met het trieste leven van Bimitri.

Bimitri en de homohoersubsidie.
Bimitri bleef een controversiele jongen. Na zijn mislukte poging de jongens van 3T te verkrachten zocht hij het wat dichter bij huis. Gewoon ordinair een gaybar inlopen kwam niet in hem op. Nee, Bimi zou het op eigen kracht halen.

Een importneger zijn slaapkamer inlullen wilde Bimi ook niet. "Kom nou. Net alsof je een banaan zit te eten" zei hij knipogend tegen zijn vrienden. "Nee, grofgeschapen negers vind ik niks." Zijn vrienden keken elkaar dan altijd een beetje bedremmeld aan. Altijd als Bimitri met details over zijn mislukte seksleven aankwam ontstond er toch een ongemakkelijke stilte. Bimitri was veruit het verst in seksuele ontwikkeling.Wat wil je. Als je dagenlang de homofora afstruind.

Goed, een zestal havenarbeiders ongezien benaderen en bespringen is natuurlijk een vrij suicidale actie, maar voor Bimitri was het helemaal ondoenlijk. Met zijn van nature flapperende voeten slingerde hij joelend door de haven, wat natuurlijk niet onopgemerkt bleef. De mannen zagen hem van ver aankomen.
Bimitri ontwaakte de volgende ochtend hevig bebloed, met twee gebroken armen, zittend op de trekhaak van een heftruck.

Het bekwam Bimi dus niet goed. Hij was stevig afgetuigd door de havenarbeiders, en belande in het ziekenhuis. En als gezegd was hij intens homo. Dus bij het minste of geringste suggereerde Bimi dat hij koorts had. Zodat de dokter volgens het protocol steeds de thermometer moest inbrengen. En de bekende oorthermometers waren er toen nog niet. U begrijpt hoe dat voor de dokter moest voelen.

Maar Bimitri werd ontslagen uit het hospitaal. Zijn armen lagen echter zo in de kreukels dat hij zelfs niet meer zichzelf kon bevredigen. En dat was een ramp voor een levenslustige jongen als Bimitri.
Het ging zover dat hij een verzoek indiende. Orgineel was het wel. De homohoersubsidie. Onder het motto "ik moet godverdomme toch ook aan mijn behoeftes komen" stuurde hij een brief naar de gemeente.

Plaatsbepaling: gemeente Goirle. Postverwerking.
"Henk?"
"Weh?"
"Lees dit eens."
...
"Verdomme. Da's de zoon van Hendriks van hieronder! Djiezus Kraist."

Geachte heren van de ambtelijke macht.
Ik zou graag, gezien mijn slechte lichamelijke situatie (zie bijlage) een beroep willen doen op hoersubsidie. Het is toch zo dat gehandicapten een bedrag van de overheid krijgen om prostituees te bezoeken? Welnu, ik ben Dimitri, 18 jaar, proud to be gay en seksueel zeer actief. Ik wil daarom graag subsidie om homohoeren te bezoeken. Graag te storten op rekening 84793473, t.a.v. Dimitri-homohoersubsidie.
Met vriendelijke groet, Dimitri Hendriks.

De heren schaterden het uit.
"Kom op, we faxen het door naar Hendriks."
De fax zoemde. Nog nagrinnikend gingen de heren weer aan het werk.
Het werd 12 uur, lunchtijd. Elkaar aanstotend liepen de mannen langs de kamer van Hendriks.
"Hoor jij iets?"
Henk klopte op de deur. Geen antwoord.
"Hendriks?"
Hij stak zijn hoofd om de deur. Het raam stond open. Ze hoorden gegil van buiten. En een doffe klap.

. Eugene . 2004.

. Eugene . 15:38 . link .

Menu
Home
Contact

Archief
Bimitri: the full story
Marinho: gesprekken met tuig.