Verslaafd

2005-06-11T19:00:00.000+02:00

Café Joey's
Zaterdagmiddag, 16:00

Barry had het helemaal gehad. Tierend ramde hij zijn verlaagde Ford op z'n staart, remde net te laat, gleed door de bocht en kwam slippend tot stilstand. Jarenlang dezelfde routine, dezelfde weg, dezelfde remweg, hadden zijn coordinatie perfect gemaakt: hij knalde het portier open en stond daarmee praktisch in de deuropening van Joey's. Tussen de pooltafel en een stel dartende bouwvakkers door struinde hijnaar de bar. Een hoofdwenk en een agressieve blik naar de betatoeerde vleesklomp achter de tap zorgde ervoor dat zijn pilsje in luttele seconden klaarstond.

Marinho was een jongen die zichzelf gelukkig maakte Bier, wiet, chicks, en uitlaten. Het was zaterdagmiddag, even voor vieren, hij was net wakker en verdeed zijn tijd met een spelletje 'Zap de neger' met zijn kat, die hij een een intellectueel-jolige bui 'Kauwer' had genoemd. Leuk voor op feestjes: 'Ja, dit is mijn kat, Kauwer'.
Uit het niets ging zijn telefoon. De voor een half weekloon bij Jamba bestelde ringtoon van 'Hup Willem II stoere kerels' schalde door zijn woonwagen. Hij kroop over de bank en nam op.
..'Whue, hallowah?'
"...."
..'Ahnéeman, je bent terug? Aárieléekst baas'
"...."
..'Néeeman, dèsgoed! Hallee!'
Hij knoopte zijn broek dicht, graaide zijn autosleutels van de bank en liep naar buiten.

..'Barry! Gekke Barry, ouwe pisnicht, hoe-ist-jonge!'
"Bakkes, leipe parelhomo!"
..'Hee lul, moet je horen, áah, echt jonge, je raad het nooit. Weet je wie er zo langskomt? Nèèhè? Waar zat-ie nou òkalweer.. Ameland. Zo'n kuteiland aan zee!'
"Wèh, Eugie?!"
..'Jáá mnan, die ouwe gek van een Eug! Hij's echt terug gek, hij komt zo hierheen!'
"Zeg, Marinho. Heb jij misschien lange vloei bij?"

Marinho: gesprekken met tuig

2004-12-29T16:30:00.000+01:00

Marinho. Gesprekken met tuig (1)

Eersteklas kampbewoner, Golfrijder, illegale hennepplantagebeheerder en grootverbruiker van Heineken, en daarbij een goede vriend, Marinho. Gesprekken in 2004.

Opelsletje™
Mijn contactpersoon met minder begaafd Nederland, Marinho, bracht me met het begrip "opelsletje" in verband. Zo af en toe gaan Marinho en ik samen naar de kroeg, en dan bespreken alles wat speelt in de samenleving. Daarna regelde Marinho altijd een Poolse hoer voor zichzelf en kon ik weer naar de beeldbuis toe.

Maar gesprekken met Marinho zijn de moeite waard. Laatst zaten we op een vrije zondagmiddag op een terras ergens in Tilburg, en hij vroeg me of ik wist wat een opelsletje was. Ik had geen idee. Hij glimlachte veelbetekenend. Sinds kort had hij autorijles, vertrouwde hij mij toe. Een 10-dagencursus, maar dan over 6 maanden. Bij 'een of andere zaak uit Noord'. En zijn instructeur heette Murat, en hij moest zijn lessen contant betalen. Ik grinnikte. "Dat klinkt als een goeie bonafide zaak!". Onbegrijpend keek hij me aan. "Wat vindt de politie ervan, droplul!". Wederom die veelbetekenende glimlach.

"Een opelsletje dus. Heb ik van Murat", zei hij, en hij keek schuchter om zich heen. "Da's zo'n hoerig wijf dat met d'r rijexamen een kort rokje aandoet en zo slaagt, ook als ze ergens tegenaan rijdt". "Dat méén je niet!" riep ik quasi-geïnteresseerd uit. "Ja, Murat zei het zelf".
Ik twijfelde nog of ik een betoog zou gaan afsteken in de trend van "je moet niet alles geloven kerel", maar ik zag zijn glunderende gezicht, en zweeg.

Marinho vertrouwde me verder nog de laatste wietprijzen toe, en vertrok. Ik ging naar huis, en registreerde voor alle zekerheid maar even het begrip opelsletje™. Je weet maar nooit.

The Dutch Hakkers.
Marinho vertelde me laatst dat hij het niet zo had op negers. Hij heeft vorig jaar de Mavo afgerond (hij is 24), en een groot deel van zijn examen ging over de Surinaamse bosneger. Hij wist er van alles over te vertellen, bijvoorbeeld dat het voornaamste voedsel wat de bosneger eet pinda's zijn.
Verder waren volgens hem bosnegers maar losers, want ze deden niets anders dan houtsnijwerk verkopen aan toeristen. Ik confronteerde hem met het feit dat hij in principe hetzelfde deed maar dan met autoradio's, maar "dat was heel wat anders" volgens hem.
Hij zakte overigens vierkant voor zijn examen aardrijkskunde, maar door zijn geweldige punt voor techniek haalde hij na 10 jaar middelbare school toch zijn examen.
"En muziek he, dat is ook niks met die bosnegers. Ammel van dat gejengel op van die trommels enzo". Hij wist er toch aardig wat van, vond ik.

Maar goed, enigzins hypocriet is hij wel. Ik bedoel: we weten allemaal dat het Marinho was die Hakkuhbar op het idee bracht om het nummer "Daar heb je flipper!" te coveren en de tekst te veranderen in "We staan te flippen!". Hoewel ik dat destijds wel een leuke grap vond heb ik nu toch zoiets van, tjah, een ietwat voorspélbare cover is het wel. Dat kunnen we bijvoorbeeld absoluut niet zeggen van "The Dutch Hakkers", die in 1997 kwamen met het nummer "De wilde boeregabber". Bij die tekst kun je je toch een achtergrond, een diepgang voorstellen. Nou haalden de Dutch Hakkers dat niveau al snel weer onderuit met titels als "Veur Hur", "Guus Kom Naar Huus" en "Gabber Harms". Wél orgineel was dan weer "Een Gabber Die He'inne Kale Kop".

Marinho vond het overigens geweldig dat ik op Verslaafd had geschreven over het "Opelsletje". Aangezien hij werkelijk álles weet waarover de ietwat opgeleide Nederland lacht probeer ik hem te strikken als gastlogger. Maar goed, dan moet ik hem eerst introduceren met het begrip toetsenbord, en dat kan nog wel effe duren.

Hoeren met een makropasjes.
Zouden er ook bordelen bestaan waarbij de werkneemsters gewoon (net als bij "normale" bedrijven) een makropasje krijgen bij aanstelling? Ik bedoel: het is me nogal geen voorrecht. Euroshopper-shag voor een zacht prijsje per slof, liters drank voor inkoopprijs? Waarom krijgt een willekeurige bedrijfsmedewerker dat wel en een leuke prostituee (misschien dus) niet.

Dat pasen vind ik óok maar niks hoor. Ten eerste zegt iedereen uit mijn vriendenkring "poashoas". Kijk: dat klinkt al een stuk minder charmant dan "paashaas". Kunt u zich iets voorstellen bij "poashoas"? Denk u eens even een man van middelbare leeftijd in, nicotineverslaafd sinds zijn vroege jeugd ("toen ik 8 was ripte ik al siggies van m'n ma"), nu dus een stem als Jan van Veen maar dan met een inwendige stoppelbaard, hm?. Marinho (hij zit geloof ik in voorarrest) heeft dat heel erg. Dat "oa"-gebruik. Persoonlijk heb ik daar nogal een hekel aan. Sowieso vind ik Marinho niet echt een interessant persoon. Hij is dan wel zo'n type dat als je met hem in de auto zit, hij een beetje rondkijkt, vervolgens als een idioot aan de handrem trekt omdat hij een Golf langs de weg ziet staan met "moeilijk chille velgen". Als hij niet als inspiratiebron voor mijn logstukken functioneerde zou ik ook gewoon niet meer met hem omgaan, laat dat duidelijk zijn.

En wat ik me dan tóch afvraag is waarom zo'n potje poker altijd weer moet uitdraaien op een schietpartij. Misschien is Cafe Joey's toch niet zo'n leuke kroeg als Marinho altijd verkondigt.

Marinho
Ik kwam vanmiddag Marinho tegen in de voetbalkantine. Tijd niet gezien. "Hee man, hoest?" begroette hij mij als vanouds. "Hee lul, alles rechts?" groette ik als vanouds terug. Druk gebarend begon hij me te vertellen over een rechtse inhaalmanouvre die hij onlangs had uitgevoerd. "En dat wijf maar schelden jonge, serieus!". Uit beleefdheid knikte ik een beetje mee.
"En hou is het nou met je vriendin?".
Broedend keek hij me aan. "Kankerteef", mompelde hij zachtjes. "Ik kan er nog niet over praten". Veelbetekenend draaide hij met zijn vinger naar het barmeisje. "Twee bier", playbackte hij. Veelbetekenend stak het barmeisje haar middelvinger op. Ik grinnikte. Marinho liep naar de bar en kwam even later terug met het bier. "Ze neukt tegenwoordig met Wesley". Ik vroeg over wie hij het had.
Oh. Over zijn vriendin.
"Leuk voor haar".
Hij vloekte. "Godverdomme, Wesley, die gast heeft niet eens een auto!". Ik verbaasde me wederom over zijn kortzichtigheid. Naast me stootte een ploeggenoot me aan en vroeg iets interessants. Over kotsen ofzo. Ik keerde me een beetje af van Marinho. Hij draaide zich een beetje en begon harder te praten. "Houwtuwbakkes nou es effe!", zei ik. Hij grijnsde. "Pinokkio. Die heeft een houten bakkes". Moedeloos legde ik mijn hoofd op mijn armen. Ik zag hoe hij naar het barmeisje gebaarde om twee bier. Ze negeerde hem.
"Kankerteef", mompelde hij zachtjes.

Zat.
Daar was Marinho. "Juist juist júist!" lachte hij joviaal tegen het meisje dat een stapel folders afgaf bij de bar. Ze liep door. Marhinho zag mij en stak zijn hand op. "Aeee ouwe!"

Ik keek hem gezapig aan en stak mijn joint aan. Hee lul. Alles goed?

"Joa zeker wel joa. Nieuwe motor. En nie zomoar eentje hoor. Serieus. Vette molle coole motor joa. Tweedehands, dawel, moargoed."

Goh, leuk zeg. Enne, rijdt dat nou een beetje relaxt? (Hij was bezopen)

"Joa zeker wel joa. Doarstraks dus, ik rij dus, zo'n kakkerlak op een woutenmotor. Hijzo van 'wesde!", dus ik kijk em agressief aan. Dus ik bloas die gast van z'n motor af, kankerzeg, watdefak, haha, hij rijdt frontaal tegen een paaltje, staat er een supra. Vet man, maar goed, mijn motor blijft het allegaafste. Oaagek, ik maak dus een stoppie, master gek. Sgoaf man. Heheheh, klootzak. Bomselecta."

Hij keek me even aan, scheen te berusten en vroeg om een hijs van mijn joint. Ik passde de blow en hij nam een lange hijs. Hij ging verder onderuit zitten, en sloot zijn ogen half. "Rieleeeekst", mompelde hij zachtjes.

Voorzichtig pakte ik mijn joint terug en nam een stevige hijs. Teering. Geil hoor. Enzo.

Nationale Hitlerdag.
Marinho had een interessante theorie. "Eugene, kerel, met die gabbers he. Die zijn toch zo rascistisch he?"
Dat zijn skinheads. Of neonazi's.
"Ja, gabbers dus. Die zeggen ammel dat die holocaust niet heeft bestaan he?"
Sommigen wel ja.
"Dat is eigenlijk fokking raar. Want ze zouden eigenlijk trots op die holocaust moeten zijn. En Hitler zou dan moeten worden vereerd, op zes Mei bijvoorbeeld. Nationale Hitlerdag."
Nationale hitlerdag.
"Ja. Want ze zouden Hitler helemaal de bom moeten vinden. Want hitler deed zeg maar wat zijn vinden dat er moet worden gedaan."
Ze vinden Hitler ook wel de bom. Met vlaggen van hakenkruisen enzo. En luisteren naar DJ Adolf. En de jaarlijkse Rudolf Hess Mars, van de NVU.
"Kerel, hoe witte gij dat toch ammel."
Ja, ik lees weleens wat.
"Maar denk je dat daar geld mee is te verdienen? Bedoel: ik heb wel iets orgineels".
Ja. Eh. Kijk. Het probleem is dat je met zo'n idee wel meteen als neonazi wordt gezien. Ik weet niet of je dat wilt?
"Krijg ik daar dan problemen mee?"
Tjah, er zijn ook tegenstanders van neo-nazi's. Misschien vindt je vriendin het niet zo leuk. Met kaalscheren enzo.
"Ja. Misschien doe ik het dan maar niet."

Nationale Hitlerdag. Die jongen groeit op voor galg en rad. Iemand een biertje?

Kale dop.
Marinho. Het blijft een leuke gesprekspartner. Net nog.

"Ik heb een uitsmijter voor z'n bek gerost. Ja, semi-per ongeluk."
Ha marinho. Dus je hebt semi-per ongeluk een uitsmijter voor z'n bek gerost?
"Ja. Kijk. Per ongeluk in de zin dat ik het vanochtend nog niet van plan was, snapje.
Jaja. Semi-per-ongeluk.

"Nouja, ik ken die gast dus he, dus ik liep langs em en zei zo van "Ik heb m'n oorbel vast uitgedaan", anders kom ik die tent niet binnen. Nou, die vent keek me zo aan enzo, dus ja, kijk, ik ram em op z'n muil. Volle vuist. Denk: nou goan we het krijgen. Maar nee hoor, die vetzak begint aan z'n oortelefoontje te frutselen. En roept naar iemand "Haal versterking". Ha, gaaf ofnie. Dus ik zo: "Dat flik je me niet meer he!", hij durfde mij niet aan te kijken en toen ben ik met 6 vrouwen weggelopen en naar een andere kroeg gegaan."

Goh, en krijg je daar nou geen problemen mee?

"Welnee. Andere dingen wel. Ik heb dus gisteren mijn zus en haar vriend betrapt die in z'n kale dop de camera zat in te stellen. Ja hee, ik kan me dan niet inhouden he, maar toen ik mijn messen uit m'n wagen wilde gaan halen was ik m'n huisleutels vergeten. Ja, die gast kwam weg man. Zo'n Molukker. Revalinho ofzo."

Maar goed. Kun jij misschien binnenkort even naar mijn auto kijken? Problemen met de uitlaat.

"Ja, isgoed man, leg ik wel wel gelijk een nieuwe onder. Die ouwe kan echt niet meer. Veel te klein. Hee, maar heb jij nog pillen? Ik ben na een weekje chillen met een stel matties wel klaar. Ja hoewel, Diho, kenjedie? Ja, die's nou voortvluchtig. Eerst winkeldiefstal en toen ammel beetje uit de klauwen gelopen. Paar Wouten kritiek enzo. Maar schijt, regel jij dan die pillen binnenkort?

Komt goed. Heb je een vuurtje?

. Eugene . 2004 .

Bimitri: the full story

2004-12-29T15:38:00.000+01:00

Bimitri: the full story

Dimitri was een jongen, waarvan al op jonge leeftijd duidelijk was dat hij ooit nog eens aan een ziekte die vaak onder homoseksuelen voorkomt zou sterven. Of aan longkanker natuurlijk. Enfin, zo was hij op jonge leeftijd verslaafd aan liklolly's. En dan geen normale, van die bollen, nee, zo lang, dik, en harig mogelijk. Harig dat was natuurlijk wel lastig, maar zijn pa had het graag voor em over em even te helpen.

Opvallend was ook, waar buurkinderen niets liever dan gezellig met elkaar speelden, Dimitri altijd met het jongentje van de overkant optrok. Ze werden een keer samen masturberend betrapt, waarna de pa van het jongentje de vader van Dimitri in elkaar sloeg. Toen hij bij zijn vader aan het bed in het ziekenhuis zat, en zijn vader vermanende woorden tot hem richtte, luisterde hij niet als ieder ander kind zou doen aandachtig en met traantjes in de oogjes, maar hij zat te gluren naar 'die grote bobbel' onder de dekens.
Dimitri was niet normaal. Dimitri zou de jongste homoseksueel ooit worden.

En hoewel zijn moeder moeite deed er niet over te beginnen, als automatisch ging ze hem 'Bimitri' noemen. Om het minder op te laten vallen gooide ze er af en toe ook heel geforceerd een 'Trimitri' uit, maar het begon ook Dimitri zelf op te vallen. Dat zijn moeder in gezelschap van de buurvrouw zijn naam angstvallig meed. En dat hij anders was dan zijn broertje bijvoorbeeld. Zaten ze op een avond een aflevering van Paul de Leeuw's Bob de Jong-show te kijken, en lag iedereen dubbel van het lachen, maar Dimitri zat in een hoekje schuchter omzich heen te kijken, hij werd retegeil van de beelden van die dikke meneer die in en douche een opblaaspop stond te verkrachten. Zijn moeder keek dan even op hem neer, een schudde haar hoofd.

's Avonds in bed dacht Bimitri terug aan de dikke meneer. Met wijde ogen lag hij, kijkend naar het witte plafon.

Intussen zat de vader van Bimitri tv te kijken, naar het voetballen. Zijn vrouw lette scherp op hem, want een paar jaar geleden had hij eens een gloednieuwe tv naar de filistijnen geholpen, toen hij ontdekte dat zijn favoriete team, Dinamo Kaapstad, uit vrijwel alleen maar zwarten bestond, en hij zakken meel naar de tv smeet. Wat weer als gevolg had dat even later Humberto Tan ook blank leek, en dat vond-ie maar niks. Maar goed, u zult begrijpen dat de hele familie van Bimitri vrij vreemd is.

Bimitri als puber
Een van de weinige dingen die wél normaal waren aan Bimitri, was, dat hij als ieder ander kind redelijk normaal opgroeide. In fysieke zin dan. Qua intellectuele ontwikkeling bleef hij hangen op het niveau van een zesjarig kind.
Dat viel niet echt op. Bimitri had de merkwaardige eigenschap geweldig goed te kunnen citeren. Zo hoefde de DJ in de plaatselijke kroeg
maar één goeie slagzin te schreeuwen, Bimitri wist em maanden later nog emotieloos op te dreunen. Emotieloos. Zo zou je Bimitri kunnen omschrijven. Emotieloos in de zin dat hij zo voorspelbaar was als een wedstrijd van Groningen tegen Top Oss. (1 - 0 over het algemeen).
Dat emotieloze was in de omgang vrij vervelend, voor Bimi's omgeving. Zijn moeder, die ondanks de mankementen aan haar zoon altijd van "haar jongen" was blijven houden, had daarom ook een vrij oppervlakkige band met haar zoon. Een goed voorbeeld was een gesprek dat ze met haar zoon had, hij was toen 18 jaar. "Bimitri," zei ze, "wil je voortaan je prullenbak niet meer zo volproppen, maar op tijd de zak verschonen?". En Bimi antwoordde: "Proppen? We zijn hier niet in een discotheek!".
Het was om moedeloos van te worden. Zo rond zijn 18e begon ook Bimi's muzieksmaak zich te ontwikkelen. Op een dag, toen hij de landelijke gayfora eens afsurfde, kwam hij bij een nummer van "Lionel Richie", "stuck on you". Er borrelde al iets op tussen zijn heupen. Terwijl hij het downloade ontdekte hij dat 3T het nummer in een ver verleden had gecoverd. Hij kon nog net een ejaculaatfontein voorkomen door zichzelf vol in zijn zak te meppen. Hij zat tenslotte thuis. In de huiskamer. "Maar godverdomme, jongens, 3T!" riep hij door het huis. Zijn ouders wisselden een blik van verstandhouding. Swingend op zijn stoel downloadde hij ook de 3T versie.

Z'n pa had hulp van de buurman nodig om hem bij de pc weg te trekken, toen hij het nummer voor de 24e keer draaide.

Het moge duidelijk zijn dat Lionel Richie en 3T Bimitri's ziekte niet ten goede kwam. Iedereen in zijn omgeving wist van zijn homoseksualiteit. Dat was niet vreemd, hij had de gewoonte zijn fantasiën over leraren onder zijn eigen naam en adres in te sturen naar gayfora. Toen een fanatieke moslimjongen uit de buurt deze op lantaarnpalen begon te verspreiden, was het helemaal duidelijk. Logischer wijs zich afvragen hoe Farid zijn verhalen op gayfora had ontdekt deed Bimitri niet. Hij vond het wel interessant dat die mooie moslimjongen belang in hem had gesteld.

Op school onderzocht men de mogelijkheden om Bimi weg te sturen. Leraren vonden het niet prettig dat ze met naam en toenaam in Bimi's fantasieën op internet stonden. Verwijdering bleek echter onmogelijk. Bimitri was toch wel een beetje het lachertje van de school, het "hij doet geen vlieg kwaad"-gehalte was groot onder zijn medeleerlingen. Daarbij, een jongen om zijn homoseksualiteit van school sturen, dat deden ze alleen in Dordrecht, verklaarde de schoolinspectie. Veel islamieten daar.

"Stuck on you" bleef een grote rol spelen in zijn puberteit. Een kwaadwillend iemand wees hem op wéér een cover van het nummer. Nu van de duitse DJ Mark'oh. Hij zette het aan op zijn computertje, en voelde zich in de hemel. Hij deed het raam open, voelde zich Tiesto, draaide het volume open, en beatboxte door het nummer heen. De schaterende mensen onder zijn raam vielen hem niet op. Hij maakte gebaartjes. En verloor zich in de geweldige muziek van Mark'oh.

Bimitri bij een concert van 3T
Wat iedereen zich natuurlijk afvraagt is, hoe het verder ging met Bimitri. Om nog even door te gaan over Bimitri's muzieksmaak. We spreken over het jaar 1997. Bimi was net 18 en ontdekte het programma, destijds in Engeland populair, "Top of the Pops". Een aaneenschakeling van gillende tienermeisjes die wanhopig pogingen deden met hun anorexiale lijven de jongens van Take That aan te raken (en zo snel mogelijk naar de plee slepen om ze even stevig klaar te pijpen). Dat stond Bimitri ook wel aan. De jongens van Take That van het podium sleuren.

Nou was Take That maar een vrij hetero-achtige groep, niet iets waar Bimi uitdaging in zag. Maar er zou ongetwijfeld nog wel een optreden van 3T bij het popprogramma komen. Maar hoe kon hij in Engeland komen. Hij had in jaren niets gespaard, en z'n geld vooral gespendeerd aan date's en inbelsites.
De oplossing was vrij simpel. Hij ging in op een advertentie in de krant, en ging een halfjaar tegen betaling bij een man van 40 in huis wonen. Een goede deal, vond hij zelf.

En in februari 1998 was het dan werkelijk zo ver. Hij belde met Top of the Pops, en wist met zijn gespaarde geld een plaats te regelen, vooraan in het publiek, bij een uitzending waar ook 3T in zong. Zenuwachtig stond hij daar. Met zijn ellebogen ramde hij af en toe wat gillende wijven weg.

3T kwam op. Ze gingen zitten. Zo'n twee meter van hem af. Bimitri vloekte. Dit ging mis. De presentator ("Leuk kapsel", aldus bimi), kondigde de mokka jongens aan. Hij richte zijn blik weer op het podium. Een zwoele beat klonk in zijn oren. Met een verleidelijke lach begon die leuke jongen met die vlechtjes te zingen. Het klonk als een hemelse zang. Nog beter dan zijn gedownloade versie van het nummer. Hij keek even om zich heen. De beveiliging lette vooral op de histerische wijven om hem heen.

Hij telde af, pakte de rand van het podium vast, en hees zich op de planken. Met bezwete kop en zijn tong uit z'n mond strompelde hij op de jongens af. Althans, dat was zijn plan. Ware het niet dat zes hysterische meisjes hem onderuit trokken. Met z'n mond klapte hij op het hout. Hij proefde bloed. Inwendig zichzelf vervloekend bleef hij uitgeteld liggen.

Later zou hij horen dat de uitzending was afgebroken. Bij de Londense politie lieten ze hem na zijn intens trieste verklaring gaan. Weer in Nederland aangekomen werd hij liefdevol opgenomen in de gaygemeenschap van het stadje waarin hij woonde. Het moge duidelijk zijn dat Bimitri niet alleen intens homo is, maar daarbij ook nog een mislukkeling voor het leven. In de volgende editie leest u hoe het verdergaat, met het trieste leven van Bimitri.

Bimitri en de homohoersubsidie.
Bimitri bleef een controversiele jongen. Na zijn mislukte poging de jongens van 3T te verkrachten zocht hij het wat dichter bij huis. Gewoon ordinair een gaybar inlopen kwam niet in hem op. Nee, Bimi zou het op eigen kracht halen.

Een importneger zijn slaapkamer inlullen wilde Bimi ook niet. "Kom nou. Net alsof je een banaan zit te eten" zei hij knipogend tegen zijn vrienden. "Nee, grofgeschapen negers vind ik niks." Zijn vrienden keken elkaar dan altijd een beetje bedremmeld aan. Altijd als Bimitri met details over zijn mislukte seksleven aankwam ontstond er toch een ongemakkelijke stilte. Bimitri was veruit het verst in seksuele ontwikkeling.Wat wil je. Als je dagenlang de homofora afstruind.

Goed, een zestal havenarbeiders ongezien benaderen en bespringen is natuurlijk een vrij suicidale actie, maar voor Bimitri was het helemaal ondoenlijk. Met zijn van nature flapperende voeten slingerde hij joelend door de haven, wat natuurlijk niet onopgemerkt bleef. De mannen zagen hem van ver aankomen.
Bimitri ontwaakte de volgende ochtend hevig bebloed, met twee gebroken armen, zittend op de trekhaak van een heftruck.

Het bekwam Bimi dus niet goed. Hij was stevig afgetuigd door de havenarbeiders, en belande in het ziekenhuis. En als gezegd was hij intens homo. Dus bij het minste of geringste suggereerde Bimi dat hij koorts had. Zodat de dokter volgens het protocol steeds de thermometer moest inbrengen. En de bekende oorthermometers waren er toen nog niet. U begrijpt hoe dat voor de dokter moest voelen.

Maar Bimitri werd ontslagen uit het hospitaal. Zijn armen lagen echter zo in de kreukels dat hij zelfs niet meer zichzelf kon bevredigen. En dat was een ramp voor een levenslustige jongen als Bimitri.
Het ging zover dat hij een verzoek indiende. Orgineel was het wel. De homohoersubsidie. Onder het motto "ik moet godverdomme toch ook aan mijn behoeftes komen" stuurde hij een brief naar de gemeente.

Plaatsbepaling: gemeente Goirle. Postverwerking.
"Henk?"
"Weh?"
"Lees dit eens."
...
"Verdomme. Da's de zoon van Hendriks van hieronder! Djiezus Kraist."

Geachte heren van de ambtelijke macht.
Ik zou graag, gezien mijn slechte lichamelijke situatie (zie bijlage) een beroep willen doen op hoersubsidie. Het is toch zo dat gehandicapten een bedrag van de overheid krijgen om prostituees te bezoeken? Welnu, ik ben Dimitri, 18 jaar, proud to be gay en seksueel zeer actief. Ik wil daarom graag subsidie om homohoeren te bezoeken. Graag te storten op rekening 84793473, t.a.v. Dimitri-homohoersubsidie.
Met vriendelijke groet, Dimitri Hendriks.

De heren schaterden het uit.
"Kom op, we faxen het door naar Hendriks."
De fax zoemde. Nog nagrinnikend gingen de heren weer aan het werk.
Het werd 12 uur, lunchtijd. Elkaar aanstotend liepen de mannen langs de kamer van Hendriks.
"Hoor jij iets?"
Henk klopte op de deur. Geen antwoord.
"Hendriks?"
Hij stak zijn hoofd om de deur. Het raam stond open. Ze hoorden gegil van buiten. En een doffe klap.

. Eugene . 2004.